بنام خدا
تولد امام رضا (ع)
ای عطر گل ناز تپش های شقایق
ای نازترین خلقت واین عطر خلایق
ای عطر تپش دردل پروانه ی معصوم
باز این قلم وبرگ سخن رخت حقایق
خوش آمده ای عطر نفس های دل انگیز
آشوب به سر دارم و حسرت به دقایق
ای بغض گره خورده دراین حنجره ی عشق
آغوش گشا بر تپش ياک شقایق
نماز
نفس عطر دل انگیز خیالیست مرا
زگل رازونیازم چه نشاطیست مرا
شعله ی عشق قلم گلشن نازیست مرا
لحظه ی عطر خوش رازونیازیست مرا
شب واین خلوت مرغان شب نغمه سرا
تو ندانی به حرم شور و چه حالیست مرا
گل وبرگ نفست عطر حریر گل سرخ
گوئیا بخت خوش جاه وجلالیست مرا
خفته در خلوت دل عطر تمنای قنوت
خلوت عطر سحر صحن سراییست مرا
خلوت و مرغ دلم شیفته ی عطر وصال
عطر گلبرگ اذان خلوت نازیست مرا
من شدم محو تماشای دل خلوت رود
اندرین خلوت خوش قول وقراریست مرا
رنگ گلبرگ نیایش گل وگلبرگ نماز
لحظه ی راز ونیاز هول وهراسیست مرا
سفره ی این دل من را چه گشودی مهسان
هوس خاطره انگیز نمازیست مرا
مهسا مستجابی
اخلاص علی (ع)
اشکی فشاندم بر قلم سکنی گزیدم در حرم
دشنام دادت آن عدو پرتاب کردت یک خدو
کردی رهایش این چنین باور ندار د دل یقین
پرسید ابن عبدود دادی جوابی سرسبد
آن دم که تف کردی مرا احساس کردم یک خطا
خشمی گریبانم گرفت اخلاص دامانم گرفت
احساس کردم این میان کشتار تو اکنو ن زیان
کردم رهایت این چنین اکنون ندارم خشم وکین
سراز تنت باید جدا اسلام گیرد زان بقا
مهسا مستجابی
پنهان شدن پیامبر در غار
نسیمی وزید بردل عنکبوت عبادت بکرد وان سپس یک قنوت
شنید زآسمان صحبت کردگار نمازی بخواند وان سپس عزم غار
رسید بر در غار و چندی نشست درنگی چنین بغض دل را شکست
چسان من دهم دشمنانش شکست به تاری که بادی تواند گسست
از آن در بگویم نبی کریم شهنشاه پیکر نگین یتیم
پیمبر شتابان بیامد به غار همه داند او سر پروردگار
پیمبر بیامد در آ ن غار شد تنیدن به دروازه آغاز شد
زتاری به تاری عمارت بساخت تمام توان در تنیدن بتاخت
غنیمت شمردند این چفت وبست نشستند تا گم شود بت پرست
چو گرمای آتش درانداخت آب زتوحید خواند آیه ای آن جناب
گران مایه ترمرد هر سرزمین همی چهره ساید کفی برزمین
همه کبر و نخوت از او دور بود قیامش به این نکته منظو ر بود
شجاعت دلیری صفات بدیع فراسوی ایمان قیامش وسیع
نگاهی بکرد برنبی عنکبوت کناری برفت تار او در سکوت
محبت چنین کرد بر عالمی گریبان او را گرفت ماتمی
زمهتاب پرسیده شد عشق کیست ؟ چو گفت فریاد رس می گریست
تولد حضرت علی (ع)
زمین لرزه ای کعبه را می شکافت علی بود ومادر درون می شتافت
چو کعبه صدف شد دهان باز کرد ز در وجودش به خود ناز کرد
علی بود ومادر در آغوش مهر شتابان به محراب خود در سپهر
علی بود در جامه ی مهر و ماه سکوتی شکست با صدایش پگاه
علی سروری تاکه آغاز کرد زمین و زمان را سرافراز کرد
چو پروانه در دل به بازو چوشیر خردمند وپاکیزه وبس دلیر
علی آمد و دل چه آرام گشت علی مهربان بود وبس باگذشت
مهسا مستجابی تابستان ۸۴
ادیسون
ادیسون نامیه هر روزگاری تو آن دردانه ی پروردگاری
همه ورد زبان خلق هستی تو دردریای ایمان غرق هستی
توای نامی ترین مردان نامی تو بخشیدی به عالم روشنایی
چه سان پیموده ای این راه دشوار تو لایق هستی و مردی سزاوار
تورعدی هم بزن در آسمان ها تویی در آسمان در کهکشانها
تواین برق جهان را کشف کردی تو سوخت های دگر را حذف کردی
ادیسون از نگاهت مست هستیم دراین احساس خود سرمست هستیم
توای روشن تر از هر روشنایی گل لبخند دل را می گشایی
تو دردنیای عالم نامداری تودر دریا ی خلقت شاهکاری
مهسا مستجابی دی ماه 89